Des Lilas aux Lilas

April was een verloren maand. Het was koud, grijs, nat, onaangenaam p....weer! Jaloers keken we naar de zonnige Koninginnedag beelden uit les Pays-Bas......Dat onaangename grauwe weer leidde ertoe dat we werkelijk nergens zin in hadden. We konden 's morgens geen wandeling maken, niet in de tuin klooien, niet op het terras zitten en daar werden we niet vrolijk van. De maand April heeft voor ons dit jaar dan ook niet bestaan! Inmiddels is het mei en zijn we weer tevoorschijn gekomen. We zijn deze maand redelijk zonnig begonnen hoewel het vandaag wat minder is. Maar de krekels tsjirpen en de kikkers zingen 's nachts met honderden tegelijk niet ver van ons slaapkamerraam en dat brengt ons dan eindelijk het ware 'geluksgevoel' dat bij het voorjaar hoort. In de moestuin groeien de doperwten met gezwinde spoed, de kersenbomen hebben al kleine vruchtjes, kortom het begint erop te lijken! Dit jaar bloeit onze sering voor het eerst. Jaren geleden kregen we een stek van Jan's moeder.Want als je buurtschapje 'les Lilas' heet (Lilas = het Franse woord voor sering) dan moet je toch minstens één seringenstruik in je tuin hebben....


Er zijn veel chansons waar het woord 'Lilas' in voorkomt. Dit is er een:

http://youtu.be/uE80FQmmRds

De groeten van Joachim....

Gisteren kwam Joachim even langs gewaaid. Gelukkig waren we op zijn komst voorbereid want Météo France had een weeralarm uitgevaardigd. Luiken dicht en kaarsen bij de hand dus. Gelukkig viel het allemaal erg mee. Een paar kleine stroom storingen, niet langer als een minuut of zo. Daar bleef het wel bij.
Een boom in de achtertuin vond het bezoekje van Joachim een stuk minder aangenaam. Deze zomer stond hij er al niet al te florissant bij en deze storm was duidelijk nèt even iets teveel van het goede. Toen we 's morgens naar buiten keken lag hij al gestrekt en wel met zijn wortels omhoog. Gelukkig de goede kant uitgevallen in het, nog altijd droogstaande deel, van het kleine meer.
Vandaag was de storm geluwd. Het was weliswaar koud en winderig maar met een fleece-trui en bodywarmer toog bosbouwer Jan aan het werk. De dunne takken verdwijnen naar de brandstapel en de wat dikkere delen gaan het houthok in waar ze mogen drogen om volgend jaar in de kachel te verdwijnen! Jan had het er vandaag in ieder al behoorlijk warm van gekregen!

Herfst of Lente?

Vandaag lijkt het wel lente! De zon schijnt uitbundig en inmiddels is het hier dik 20 graden. Mooi weer dus om eens een rondje door te tuin de doen na de afgelopen regenachtige dagen.

In het kleine meer, waar het waterpeil nog altijd schrikbarend laag is, liggen de graskarpers in het hoekje te genieten van het zonnetje. Sinds we ze hebben uitgezet in december 2009 zijn ze enorm gegroeid.

Ondanks de lente-achtige temperaturen is het toch duidelijk herfst zo blijkt een stukje verderop, waar paddenstoelen in allerlei kleuren en vormen tussen het gras opdoemen. Vandaag maar eens een foto genomen van een paar parmantige witte exemplaren. Het is eigenlijk ongelooflijk dat het over een ruime maand alweer kerst is, maar de hulst staat al in bloei. Of ze nog zo mooi in bloei staat tegen de tijd dat ik jaarlijkse kerststukje in elkaar knutsel betwijfel ik, dus neem ik er maar een foto van.

Zo wandel ik op mijn gemak door de tuin richting huis. Potje thee erbij en bloggen maar........

Zij is niet dood, zij lééft!

Nee de titel slaat niet op mij al zullen jullie je wel afgevraagd hebben of alles wel in orde was hier. Anderhalve maand niet geblogd, schandalig! Nu is het zo dat het niet altijd meevalt om weer iets nieuws te vinden om over te schrijven. Toen ik half augustus een onderwerp had gevonden en een mooi plaatje had geschoten was ik dan ook van plan daarover te bloggen. Alleen vond de harde schijf van mijn computer het welletjes.............. Gelukkig had ik van de meeste bestanden een backup, maar helaas niet van de foto die ik had willen bloggen. Omdat we à la campagne wonen moest de nieuwe schijf via internet besteld worden en natuurlijk viel er net een feestdag in die periode dus duurde het een kleine week voor de nieuwe schijf werd bezorgd. Gelukkig heb ik mijn computer installateur in huis, maar dat neemt niet weg dat je toch een dag of 2-3 bezig bent om alles weer werkend te krijgen. Toen alles werkte bleek het niet stabiel en bij het zoeken naar het probleem ging het niet helemaal goed en konden we weer opnieuw beginnen. Toen was het bloggen inmiddels al een beetje uit mijn systeem verdwenen...... Tot het onderwerp van de blog zich weer liet zien en me een herkansing gaf voor de verloren gegane foto..........

Zoals jullie je wellicht herinneren hadden we in 2008 een aantal waterlelies meegenomen uit Nederland. Op een kleintje na in de hoek van het meer die echter slechts één keer een zielig bloemetje produceerde zagen we ze niet meer. "Alweer gesloopt door de ragondins" dachten we. Tot we deze zomer dus opeens een paar maal een roze bloem zagen deinen op het meer............. Zij is dus niet dood, zij lééft!

Appeltjes van eigen boom

Het is duidelijk dat de natuur dit jaar behoorlijk van slag is. Door de enorme warmte en droogte in het voorseizoen was de sla al doorgeschoten voor we het wisten en door de kou en de regen van de afgelopen weken hangen de tomaten nog groen aan de planten. Over de bonen hebben we echter niet te klagen, vorige week heeft Jan 21 halve liter potten ingemaakt en voor vandaag staan er nog eens twee emmers te wachten in de keuken. En de appels lopen zwaar voor op schema. Toen Jan van de week zijn inspectierondje deed waren de wespen al aan de Elstar begonnen en dat is een teken dat we rap moeten plukken! Een maand eerder dus dan verwacht. Gelukkig waren de meeste appeltjes nog niet door de wespen aangetast. Dat er van zo'n klein boompje zoveel appels kunnen komen verbaast ons nog steeds (zie onder) De lelijkste exemplaren zijn alvast verwerkt in een appelcake en er zullen er ook nog wat in chutney en jamrecepten verdwijnen. Tenslotte hebben we nog meer appelbomen..... De mooiste exemplaren hebben echter een plaatsje op de fruitschaal gekregen (maar niet voor lang!)

La Sécheresse

Terwijl ik dit typ miezert het een beetje. Niet dat we daar veel aan hebben, want het is hier droog, véél te droog. Ons kleine meer staat bijna droog (foto 1), slechts een klein laagje water rest er nog voor de overgebleven vissen. Elke avond komt 'la Sécheresse' in het regionale journaal wel aan bod. De enorme droogte en met name de gevolgen voor de boeren. Het gras groeit niet meer en is bruin-geel van kleur (foto 2). Voor ons is dat niet zo erg, want dat betekent dat we nauwelijks hoeven te maaien. Maar voor de boeren die in deze tijd van het jaar hooien betekent het domweg een tekort aan veevoer voor de komende winter en dat niet alleen, de koeien hebben in de wei nu ook nauwelijks iets te eten! Veel boeren zijn daarom al overgegaan tot het verkopen van (een deel) van hun vee. Maar dat betekent dat ze tegen een slechte prijs, hun nog niet volledig vetgemeste dieren, moeten verkopen. Vanuit het noorden van het land werd hulp aangeboden in de vorm van gratis balen hooi. Alleen de transportkosten waren een groot probleem, maar gisteren hoorden we op de radio dat er een accoord is met de spoorwegen over het transport van de hooibalen tegen een schappelijke prijs.

Inmiddels zijn er door de Préfectuur ook maatregelen afgekondigd. We mogen overdag niet meer sproeien, de auto niet meer wassen en dergelijke. En het is pas begin juli, de èchte warme droge zomerperiode moet eigenlijk nog beginnen.......

Roodborstje tikt tegen het raam......

Roodborstje tikt tegen het raam, zo begint een bekend Nederlands kinderliedje. Er blijkt waarempel waarheid te schuilen in dit oude versje, want nu de sneeuw overvloedig is gevallen proberen de roodborstjes (en de vinkjes) een schuilplaats te zoeken in de raamkozijnen, waar het relatief sneeuwvrij en warm is. Terwijl ze daar hun heil zoeken fladderen ze zo af en toe tegen de ramen en maken daarbij een 'tikkend' geluid. De barbecue is ingericht als vogelvoederplaats. Iedere ochtend was ik een oud dekseltje af en strooi er broodkruimels op. Dat het geen super-de-luxe vogelhuisje is kan dit roodborstje klaarblijkelijk weinig schelen!

Eigenlijk hadden we vandaag voor de Contrôle Technique van onze auto gemoeten, maar omdat er zoveel sneeuw ligt hebben we maar afgebeld. De nieuwe afspraak is voor volgende week vrijdag. Als het goed is ligt er dan geen sneeuw meer, want vanaf morgen wordt er dooi voorspeld. Nu maar hopen dat die voorspelling uitkomt.....................

Herfstsnoei

Ons terrein wordt aan twee zijden omringd door een heg van laurier die tegen de klippen op groeit. Ook groeien er bramen in die héél erg vervelend zijn, want ze haken werkelijk overal in vast. Ieder jaar gaat Jan dan ook in Oktober/November de strijd aan om de heg weer 'in vorm' te krijgen. We liggen niet wakker van een paar blaadjes op ons gras, maar omdat er werkelijk enorme hoeveelheden bladeren en takken van de heg af komen is er maar één oplossing: Bij elkaar harken en met de kruiwagen afvoeren naar een plek helemaal achterin de tuin. De bramenstruiken voeren we af naar de brandstapel. Omdat Jan een beetje last had van zijn knie heb ik mij dit jaar opgeworpen als vrijwilliger voor het kruien. Je ziet wel dat ik mij niet hoef te vervelen :-)

Nieuw-Zeelandse Spinazie

Toen we afgelopen voorjaar snijbiet wilden zaaien bleek het zaad uitverkocht te zijn. Iedereen hier in de buurt had klaarblijkelijk besloten om uitgerekend in die week snijbiet te zaaien :-) We eten snijbiet klaargemaakt als spinazie en het was ons in voorgaande jaren goed bevallen. 'Gewone' spinazie hebben we een aantal malen geprobeerd te telen, maar het zaad kwam slecht op. Toen we daar dus stonden bij dat halflege schap met zakjes zaad kwamen we wel iets anders tegen dat er zeer intrigerend uitzag en dat, volgens de beschrijving op de achterkant, klaar-gemaakt kon worden als spinazie. Dus een zakje gekocht en gezaaid. Aanvankelijk groeide het niet erg, maar vanaf half juli kwam er schot in en konden we dan eindelijk gaan oogsten. Inmiddels hebben we al een aantal malen van deze groente (die overigens niet verwant is aan de spinazie, maar wel hetzelfde smaakt) kunnen genieten.

Inkviszwam

Vorige week kwam Jan een keer terug van zijn ochtendrondje door de tuin met de mededeling dat er iets 'raars' groeide. Gewapend met het fototoestel ging hij terug om 'het' vast te leggen. Daarna volgde een zoektocht op internet naar wat 'het' nu eigenlijk was. Het valt natuurlijk niet mee om iets te Googelen als je geen flauw idee wat je zoekt. Een bloem? Een plant? Een paddestoel? Jan dacht het laatste. Googelen op 'rare' paddestoel leidde uiteindelijk naar een plaatje op een blog van iemand die net als wij geen flauw idee had van wat er zijn tuin groeide. Maar gelukkig wist iemand die op zijn blog reageerde het wel: Een inktviszwam (Clathrus archen).

Zoeken op inktviszwam leverde vervolgens meer soortgelijke plaatjes op. Het is een zwam die oorspronkelijk uit Australië komt en vermoedelijk tijdens de Eerste Wereldoorlog in Europa terecht is gekomen onder de schoenen van Australische militairen die in Europa kwamen vechten. De inktviszwam is niet alleen herkenbaar aan de rode tentakels maar ook aan een indringende kadavergeur. Nu weet Jan tenminste dat hij niet langer naar een dood beest hoeft te zoeken in die hoek van de tuin.........

Kruisbessen

Vorig jaar was de kruisbessenoogst nog gewoon weg te eten. Hoewel het struikje nog steeds erg klein is hing het dit jaar wel erg vol. Ik had al een paar keer bessen in mijn yoghurt gedaan maar er bleef een grote hoeveelheid achter aan de struik. Toen eergisteren alle bessen geplukt waren bleek het ruim 1 kilo te zijn. Jan lust ze niet en om nou ruim een kilo bessen in mijn eentje naar binnen te werken terwijl de zwarte bessen net op zijn, de kersen nu ook eetbaar zijn en de rode bessen er ook al aankomen ging me ook weer een beetje ver. Nu kun je kruisbessen op verschillende manieren inmaken: hele bessen, moes, chutney, jam..... Dit jaar heb ik gekozen om er jam van te maken omdat dat ook goed houdbaar is in 'gewone' potten met een schroefdeksel. Zo kan ik de 'echte' weckpotten nog even reserveren voor de groenten die er aankomen. Uiteindelijk had ik 3 1/2 pot met kruisbessenjam. Die '1/2' is vanmorgen meteen aangebroken. De jam smaakt prima. Weer een nieuwe variant aan de zelfgemaakte jam toegevoegd dus!

Dorstige Duiven

Het zou zomaar de titel van een nieuw stripboek kunnen zijn "Suske en Wiske en de Dorstige Duiven", ware het niet dat Suske in dit geval Jan heet en Wiske, Annemarie.
We zaten op ons schaduwterras achter ons huis toen we een hoop gefladder hoorden. En daar waren opeens een heleboel vogels. Het duurde even voor we konden zien dat het duiven waren. Dorstige duiven, want ze probeerden op het water van ons grote meer te landen. Dat lukte natuurlijk niet echt dus bleven ze heen en weer vliegen en proberen. Af en toe landde er een op de kant van het meer om wat te drinken. Een aantal anderen landden op het dak van ons huisje en gingen klaarblijkelijk eens bedenken hoe ze hun dorst konden lessen in deze aantrekkelijke plas water.
Tegen de tijd dat Jan een drinkbak had gevuld was de grootste dorst klaarblijkelijk toch gelenigd tijdens de landingen op het water en vervolgden de gevleugelde vrienden hun reis. We hebben dit nog nooit eerder meegemaakt en vermoeden dat het postduiven waren die òfwel niet genoeg gedronken hadden voor ze werden losgelaten, òfwel die langer onderweg waren door het gebrek aan wind dan voorzien........ We hopen dat ze hun bestemming veilig bereiken en dat er daar een drinkbak voor hen klaarstaat!

Waterhoentjes zijn geen watjes.....!

Terwijl wij, als echte watjes bij de kachel zaten de afgelopen dagen, ging het leven in de tuin gewoon door. Toen Jan, tussen de buien door, een rondje maakte over het terrein, had hij gezien hoe een waterhoentje op een goed zichtbare plek in het kleine meer een nest had gebouwd en zat te broeden. Inderdaad is het nest van beide kanten van de oever goed zichtbaar. Het ligt vrijwel onbeschut, hetgeen ons verbaast omdat de hoentjes eigenlijk erg schuw zijn en zich zo snel mogelijk uit de voeten maken als ze ons zien. Ook lijken de eieren en straks, de kuikentjes, wel een hele gemakkelijke prooi te worden voor o.a. de buizerds die hier regelmatig rondcirkelen.

De waterhoen-ouder die aan de beurt is om te broeden krijgt bovendien de volle laag als het regent. Waterhoentjes zijn dus beslist geen watjes....!

Het groeit, bloeit en boeit.........

Het blijft ieder jaar weer enorm fascinerend om te zien hoe de tuin uit zijn winterslaap ontwaakt.

Momenteel staan een aantal fruitbomen in volle bloei. Links zie je de bloesem van de Nashi en rechts van de kers. Wat een Nashi is? Een Nashi is een kruising tussen een appel en een peer. We hebben er een die vruchten geeft die er uitzien als een appel en smaken als een peer. Die vrucht heeft dus het stevige vruchtvlees van een appel en niet dat glibberige zachte vruchtvlees van een peer. Persoonlijk vind ik die Nashi erg lekker. We hebben echter nog een andere staan die minder lekkere exemplaren geeft. De gefotografeerde Nashiboom bloeit dit jaar voor het eerst. We wachten dus vol spanning af of ze vruchten gaat dragen en hoe deze zullen smaken.

De twee kersenbomen die al in de tuin stonden toen we het huis kochten waren de eerste jaren op sterven na dood. Jan heeft er toen rigoureus de snoeischaar ingezet. Met resultaat. Vorig jaar hadden we een alleraardigste kersenoogst en ook dit jaar zitten beide bomen vol bloesem. Nu zorgen dat wij straks sneller zijn dan de vogeltjes!

Aarbeienplantjes

Omdat de opbrengst van aardbeienplantjes na 3 jaar drastisch afneemt is het noodzakelijk de plantjes te vervangen door nieuwe exemplaren. We waren eigenlijk van plan om hiervoor de uitlopers van de oude planten te gebruiken, maar we hadden er geen erg in dat die alleen het eerste jaar gevormd worden. Dat betekent dat we dit jaar aan een algehele vervanging toe zijn. Nu wilden we wel meteen wat ruimte creëren voor de 'jonkies', dus dat betekent dat Jan een extra bak moest ophangen. Zoals ik al een eerder heb geschreven kweken we de aardbeien in bloembakken onder het raam. Op die manier nemen ze geen kostbare ruimte in de moestuin in beslag, worden ze niet zo vies en zijn ze gemakkelijker te plukken.

We hebben opnieuw gekozen voor Ostara's. Die zijn ons goed bevallen qua smaak en ze dragen de gehele zomer vruchten in tegenstelling tot de meeste andere rassen. Nu maar hopen dat deze net zoveel vruchten produceren als hun voorgangers!

PS: De foto's zijn vandaag genomen, dus jullie zien wel dat het prachtig lenteweer is!

Coeur de Marie

Naast ons huis bevindt zich een kleine bloemborder. De eerste jaren, toen we het huis alleen in de vakanties bezochten, raakten de erin staande planten overwoekerd met onkruid. Vorig jaar ben ik dus begonnen met het verwijderen daarvan. Onder de ongewenste begroeiing trof ik een mini-roosje en een pioenroos aan. Beiden mochten blijven staan en in de vrijgekomen tussenruimte kwamen tijdelijk wat eenjarigen: gemengde bloemen en cosmea. Het plan was echter om er wat vaste planten neer te zetten en één van de kandidaten voor deze halfschaduw border was een Gebroken Hartje (Dicentra Spectabilis). In het Frans wordt ze 'Coeur de Marie' genoemd. In Nederland hadden we er ook een in de tuin staan en ieder jaar was het een feest als in het voorjaar de bloemetjes tevoorschijn kwamen.

De eerste keer dat ik het plantje zag was ongeveer 30 jaar geleden toen ik met een bus Israëlische toeristen in de buurt van Alkmaar reed en bij een stoplicht stilstond. In een tuin zag ik toen een uitbundig bloeiend exemplaar. Ik vond het zo'n mooi plantje dat ik meteen uit ben gaan zoeken hoe het heette. Sindsdien heb ik er altijd een in de tuin gehad.

Vorig jaar stonden ze in de folder van het plaatselijke tuincentrum, maar toen we er kwamen bleken ze uitverkocht te zijn. Daarna was het te laat om er nog een te planten, dus dit jaar was het een kwestie van goed opletten. Afgelopen woensdag zag Jan er een op de markt in Piégut, waar ze echter 8 euro durfden te vragen voor een plantje. Omdat ik wist dat ze bij het tuincentrum vorig jaar nog niet de helft kostten vond ik dát toch een beetje gortig. We moesten echter nog wat spullen halen bij de plaatselijke Bricomarché. En daar vond ik er een voor 3 euro 50. Meteen meenemen dus en een plekje geven in de border. Nu maar hopen dat ze het naar haar zin heeft!

Van Mispelboom tot Mispeljam

Een paar weken geleden hingen ze nog aan de boom, mooi bruingekleurde mispels. Na de laatste geplukt te hebben hebben we ze in de berging gelegd om af te rijpen, ofwel zacht te worden. Vorige week waren ze zover. Eerst heb ik ze gewassen en daarna met wat water in een pan gedaan. Toen ze zo ongeveer tot pulp waren gekookt heb ik ze door een roerzeef gedraaid. Een dikke bruine brij, die overal heenspetterde, was het gevolg. Het leek even of de keuken helemaal onder de str...nt zat! Volgende keer dus nog iets meer water gebruiken, dan moest het wat gemakkelijker!
Vervolgens werd de moes met water en suiker tot jam gekookt. Dat ging werkelijk héél snel. De voorraad jam is dus weer met een een nieuwe smaak uitgebreid!

Er staat een koe in de tuin................

Ik stond me net uit te kleden om onder de douche te gaan toen Jan opeens riep: Er lopen koeien in de tuin.......! Gauw dus maar weer mijn huispak aangeschoten om buurman 'boer' te bellen.

Het is nl. niet de eerste keer dat dit gebeurt. De eerste keer wisten we niet van wie de koeien waren en eer ik bij Roger was, onze buurman die hier al heel lang woont en alles en iedereen kent was de betreffende koe al weer teruggekeerd bij de kudde aan de goede kant van het hek.

Toch maar even aan Roger gevraagd van wie die koeien waren en het telefoonnummer genoteerd. De tweede keer kon ik dus gelijk bellen dat er wat 'belles dames' in onze tuin liepen rond te stampen. De mevrouw die ik aan de lijn kreeg begreep er echter helemaal niets van. Tot ze vroeg waar ik woonde............ohhhh dan waren het de koeien van haar zoon - nou het werd geregeld. Inderdaad kwam niet veel later een autootje ons erf op gereden om de koeien naar hun wei te verdrijven. Ze verontschuldigde zich toen wel voor het feit dat ze me niet direct had begrepen. 'Ik ken niemand met zo'n accent, dus vandaar' zei ze in het half dialect dat veel ouderen hier nog spreken en waar je als buitenlander dus niet veel van begrijpt. Toen ik dat aan Roger vertelde moest hij hartelijk lachen,want ik heb weliswaar een accent, maar die familie schijnt door heel veel mensen niet begrepen te worden vanwege hùn accent...............

Enfin, op mijn bellen vanmorgen werd niet opgenomen. Toen ik naar buiten liep om Jan te vertellen dat we maar even langs moesten rijden bij ze (de boerderij ligt een stukje hier vandaan) zag ik moeder en zoon opeens aan komen rijden. Er bleek een stukje verderop namelijk ook een koe rustig langs de weg aan het grazen te zijn, dus waren ze al door anderen gebeld.............

Zoonlief ging eerst die ene koe ophalen om vervolgens samen met zijn moeder het hele stel het weiland in te jagen. Ja dat er nu iets moest gebeuren snapte hij ook wel, dus ging hij schrikdraad halen om een afzetting te maken. Zijn moeder bleef in de tussentijd hier om te voorkomen dat de koeien, net als kleine kinderen, meteen ons terrein weer op zouden rennen zodra ze hun hielen gelicht hadden. En wonder o wonder, ze blijkt toch gewoon frans te kunnen spreken.........

Jan was het niet met me eens, hij verstond er nog steeds erg weinig van. Hij vermoedt dan ook dat ik inmiddels gewoon wat aan het afwijkende taalgebruik gewend ben.........;-))

Helaas is nu wel ons knoflookbed beschadigt want daar heeft een van de dames wat pootafdrukken in achtergelaten. Klaarblijkelijk vond ze de kwaliteit van de grond niet goed genoeg - ze had een grote koeienvla achtergelaten....................................

Wintervoorraad

De afgelopen weken hadden we ontzettend mooi weer. Toch konden we het ons niet veroorloven om de hele dag op het schaduwterras door te brengen. De moestuin produceert nu immers volop en omdat we niet alles tegelijk op kunnen eten en we de komende winter ook nog iets op ons bord willen hebben is het dus inmaaktijd!
De weckketel staat nu permanent in de keuken want bijna elke dag valt er wel iets in te maken. Op de linkerfoto zie je potjes met een mengsel van courgette-ui en tomaat die we van de winter opwarmen met een blikje corned beef erdoor. Lekker met gekookte rijst, geraspte kaas en zelfgemaakte komkommer zoetzuur!
Op de rechterfoto zie je een stukje huisvlijt van Jan: sperzieboontjes. Dit was de eerste oogst van 7 potjes. Afgelopen woensdag heeft hij er nog eens 15 potjes bijgemaakt.
De voorraadkast die aan het begin van de zomer bijna helemaal leeg was begint inmiddels weer lekker gevuld te raken!
Inmiddels heeft Jan ook de boerenkoolplantjes weer uitgeplant en begint de winterprei alweer langzaam te groeien zodat we naast de ingemaakte groenten in de winterperiode ook nog van verse groenten kunnen genieten.

Pruimentijd

Voor het eerst sinds jaren hangt de pruimenboom helemaal vol met heerlijk zoet geurende pruimen. Tot nu toe hebben we 5 emmers vol geplukt. Uiteraard krijgen we die niet allemaal 'vers' opgegeten. Dus worden ze ingemaakt als jam (met en zonder 'stukjes'), moes, compôte en 'naturel'. Ook heb ik inmiddels wat potten pruimenchutney gemaakt en pruimen-vanillekaas en pruimenboter. Aan die laatste twee komt overigens geen zuivel te pas, het zijn gewoon luxe jamproducten met een zeer hoog vruchtgehalte. De jam gaat gedeeltelijk in standaard potjes met schroefdeksel en gedeeltelijk in speciale weckpotten. Die laatste zijn langer houdbaar. Mochten we volgend jaar onverhoopt geen pruimenoogst hebben dan kunnen we toch gewoon doorgaan met het consumeren van pruimenjam anno 2009. Overigens hangen er nog steeds vruchten in de boom...............