Voorraadkast

Naast ons huis bevindt zich een berging waarin we o.a. de klusmaterialen en het tuingereedschap bewaren. Achterin die berging, die zolang de deur dichtblijft, vrij lang koel blijft, hebben we planken gemaakt voor de weckpotten. Ook de overige 'voorraad' bewaren we daar. Aan het begin van het inmaakseizoen is het tijd om om de planken eens af te soppen en de lege weckpotten uit te sorteren op grootte. We hebben deze winter heel wat potten leeggemaakt en de groentevoorraad is dan ook zo goed als 'op'. De volle potten bevatten voornamelijk nog zoetzuur, chutney's, vruchten, jam en zelfgemaakte sambal. Inmiddels hebben we alweer de eerste 'verse' peultjes gegeten en de eerste courgettes en tomaten zijn zichtbaar. Nog even en de lege potten kunnen weer gevuld worden met boontjes, courgettes in uien-tomatensaus, bietjes, stoofpeertjes en dergelijke. Als je 's winters dan zo'n pot openmaakt dan ruik je de zomer!

Zuringpesto

Bij het zoeken naar recepten met zuring kwam ik ook een recept tegen voor zuringpesto met walnoten. Omdat ik geen walnoten in huis heb, maar wel pijnboompitten, die in de traditionele pesto met basilicum een belangrijk bestanddeel vormen besloot ik zelf maar iets op basis van 'gewone' pestorecepten uit te proberen.
Ik heb dus 75 gram zuring, 25 gram geroosterde pijnboompitten, 25 gram geraspte grana padano, 2 knoflookteentjes en wat olijfolie gepureerd met de staafmixer. Nadat de smaken een dagje waren ingetrokken in de koelkast bleek het voorwaar naar èchte pesto te smaken. Dus heb ik een deel verwerkt in mijn favoriete pastagerecht: Spaghetti met pesto, gebaseerd op een recept van pasta à la carbonara en gegarneerd met geroosterde pijnboompitjes en wat geraspte Emmenthaler. Met een glas witte wijn erbij hèt perfecte lunchgerecht wat mij betreft.
Gelukkig had ik voor Jan nog een portie Babi-pangang in de vriezer. Want die 'Spaghetti-kots' zoals hij het noemt vindt hij 3 keer niets. Wat ik met de rest van de zuringpesto heb gedaan vertel ik een andere keer.

Dorstige Duiven

Het zou zomaar de titel van een nieuw stripboek kunnen zijn "Suske en Wiske en de Dorstige Duiven", ware het niet dat Suske in dit geval Jan heet en Wiske, Annemarie.
We zaten op ons schaduwterras achter ons huis toen we een hoop gefladder hoorden. En daar waren opeens een heleboel vogels. Het duurde even voor we konden zien dat het duiven waren. Dorstige duiven, want ze probeerden op het water van ons grote meer te landen. Dat lukte natuurlijk niet echt dus bleven ze heen en weer vliegen en proberen. Af en toe landde er een op de kant van het meer om wat te drinken. Een aantal anderen landden op het dak van ons huisje en gingen klaarblijkelijk eens bedenken hoe ze hun dorst konden lessen in deze aantrekkelijke plas water.
Tegen de tijd dat Jan een drinkbak had gevuld was de grootste dorst klaarblijkelijk toch gelenigd tijdens de landingen op het water en vervolgden de gevleugelde vrienden hun reis. We hebben dit nog nooit eerder meegemaakt en vermoeden dat het postduiven waren die òfwel niet genoeg gedronken hadden voor ze werden losgelaten, òfwel die langer onderweg waren door het gebrek aan wind dan voorzien........ We hopen dat ze hun bestemming veilig bereiken en dat er daar een drinkbak voor hen klaarstaat!

Cake met zalm & zuring

Zalm en zuring vormen een klassieke combinatie in de Franse keuken. In haar boek 'Les Cakes de Sophie' heeft Sophie Dudemaine, een bekende kokkin/kookboekenschrijfster hier in Frankrijk, deze combinatie verwerkt in een hartige cake. Omdat de zuring momenteel overvloedig groeit in onze moestuin en ik altijd 'in' ben voor iets anders dan een broodje bij de lunch besloot ik het recept eens uit te proberen. De cake rook heerlijk toen hij uit de oven kwam. Helaas zakte hij bij het afkoelen een beetje in, maar dat schijnt normaal te zijn. Ik vond de cake heerlijk.

Jan vond er niets aan. Een lauwe zompige spons met lekker stukjes zalm, was zijn conclusie. Nu zijn hartige taarten ook niet aan hem besteed, dus zijn oordeel was op zich niet zo schokkend.

Gelukkig kan de cake goed ingevroren worden. Ik heb nu dus nog 4 plakken in de vriezer liggen. Maak je geen zorgen, die komen nog wel een keer op! Inmiddels ben ik zeer benieuwd naar de andere recepten van Sophie......

Als je de cake ook eens wilt maken klik dan hier voor het recept. De hoeveelheid deeg is geschikt voor een vorm van ca. 26 cm en mijn advies is om de bodem en de lange kanten van de vorm te bekleden met bakpapier dat je iets over laat hangen zodat je de cake gemakkelijk uit de vorm kunt tillen. Na het bakken de cake uit de vorm halen en af laten koelen op een rooster. Voor het eten even opnieuw verwarmen in de oven of de magnetron tot lauwwarm. Eet smakelijk!

Waterhoentjes zijn geen watjes.....!

Terwijl wij, als echte watjes bij de kachel zaten de afgelopen dagen, ging het leven in de tuin gewoon door. Toen Jan, tussen de buien door, een rondje maakte over het terrein, had hij gezien hoe een waterhoentje op een goed zichtbare plek in het kleine meer een nest had gebouwd en zat te broeden. Inderdaad is het nest van beide kanten van de oever goed zichtbaar. Het ligt vrijwel onbeschut, hetgeen ons verbaast omdat de hoentjes eigenlijk erg schuw zijn en zich zo snel mogelijk uit de voeten maken als ze ons zien. Ook lijken de eieren en straks, de kuikentjes, wel een hele gemakkelijke prooi te worden voor o.a. de buizerds die hier regelmatig rondcirkelen.

De waterhoen-ouder die aan de beurt is om te broeden krijgt bovendien de volle laag als het regent. Waterhoentjes zijn dus beslist geen watjes....!