Vayres is niet ver..........

Het plaatsje Vayres [spreek uit Vèr] ligt hier maar een paar kilometer vandaan. Het is een alleraardigst dorp met nog geen 850 inwoners. Toch kent het dorp een aantal winkels, een postkantoor, een restaurant, 2 (!) bakkers, een kleine supermarkt, een dokter en een apotheek. Omdat de dokter in Vayres ons niet beviel zijn we overgestapt naar een dokter in het iets verderop gelegen St. Mathieu, maar de apotheek, waar de twee vriendelijke dames vaak wel tijd hebben voor een praatje, zijn we trouw gebleven.

Vanmorgen moesten we er even naar toe om wat medicijnen op te halen en omdat het zulk lekker weer was besloten we om een wandelingetje te maken door het dorp.We begonnen bij de keurig gerestaureerde kerk.

Aan de andere kant van de kerk op het pleintje voor de kerk zijn wat fraaie bloemversieringen te bewonderen. Als we onze weg vervolgen door een paar nauwe straatjes komen we bij  de overdekte wasplaats. Vrijwel ieder Frans dorp hier in de omgeving heeft zo'n wasplaats, maar ze zijn lang niet altijd overdekt. De wasplaats hier in Vayres is ook fraai gerestaureerd en de wasborden staan klaar. Het is dat er erg weinig water in het bassin staat, anders konden we zo aan de slag!

Bij het verlaten van de wasplaats kwamen we nog dit bouwwerkje tegen waarop Jan opeens opmerkte: "Verhip loop ik op de Efteling?" En inderdaad het heeft wel iets weg van zo'n Anton Pieck-achtig bouwsel.....

Koffie mèt: Perencake met kokos

Inmiddels wonen we al weer vier jaar 'Aux Lilas' of zoals we zelf zeggen 'op de Lil'. De tijd vliegt voorbij en dat is een goed teken,want dat betekent dat we ons niet vervelen. De fruitboompjes die we geplant hebben doen het, op een enkeling na, goed en dat betekent dat we dit jaar een aardige oogst Conférence peren hebben, die nu allemaal tegelijk beginnen te rijpen. Omdat we de laatste lege inmaakpotten willen bewaren voor de 2 emmer met stoofperen die we geoogst hebben moeten de handperen dus niet alleen zó worden gegeten, maar ook wat creatief worden verwerkt. Zo verdwenen er een stuk of 5 in deze perencake met kokos.

Het recept komt uit een hele oude Tip uit de jaren '70 en het origineel werd eigenlijk gemaakt met ananas. Maar omdat Jan geen ananas lust had ik het recept nog maar één keer eerder gemaakt om met een verjaardag uit te delen aan mijn collega's een aantal jaren geleden. De cake viel erg in de smaak en toen ik het recept van de week weer eens tegen kwam vroeg ik me af hoe de combinatie met peren zou zijn in plaats van met ananas. Ik kan jullie alvast verklappen dat het eindresultaat erg smakelijk was!

Het recept:

Oven verwarmen op 200 graden. Bakvorm van 25 x 30 cm goed invetten. Mijn bakvorm was 25 x 25 waardoor de cake iets hoger is uitgevallen dan in het oorspronkelijke recept. De bodem heb ik bedekt met bakpapier dat ik iets heb laten overhangen zodat de cake gemakkelijk uit de vorm kan worden getild.

Klop in een kom 2 eieren met 225 gram suiker schuimig en voeg 1 1/2 dl water en 300 gram zelfrijzend bakmeel toe. Roer dit tot een glad beslag en giet dit in de bakvorm. Bak de cake in het midden van de oven in ca. 20 minuten goudbruin en gaar.

Schil in de tussentijd 5 Conférence peren, verwijder de klokhuizen en snij het vruchtvlees in kleine blokjes, laat ze in een zeef uitlekken.

Doe 2 eetlepels boter in een steelpannetje en laat deze zachtjes smelten. (niet bakken!) Voeg hier 1 ei, 50 gram suiker, 1 zakje vanillesuiker en 150 gram kokos aan toe en roer dit tot een gelijkmatige massa. (Omdat mijn bakvorm iets kleiner was, had ik iets teveel van deze 'topping', 100 gram kokos had in mijn geval waarschijnlijk ook genoeg geweest)

Haal de cake uit de oven (oven aanlaten!), verdeel de perenstukjes erover en hieroverheen het kokosmengsel. Zet de cake in het midden van de oven en laat de kokos goudbruin kleuren (ca. 5 à 10 minuten). Laat de cake in de vorm afkoelen en snij daarna in vierkante stukken.

Eet smakelijk!

Voorbereiding voor de winter

Hoewel het weer pas sinds gisteren wat minder is, begin deze week hadden we nog volop zon en een temperatuur van tussen de 25 en 29 graden, moeten we langzaam maar zeker voorbereidingen gaan treffen voor de winter. Dat betekent dus stookhout laten komen en de kapotte stook accesoires vervangen. Dat laatste is in deze tijd van het jaar niet zo moeilijk, want de catalogi van de DHZ-winkels en de warenhuizen puilen uit met kachels en de bijbehorende attributen. Omdat we alles wat we nodig hadden in de catalogus van E.Leclerc zagen staan zijn we dus maar even naar St.Junien gereden om een nieuwe houtmand, een blaasbalg en een hittebestendige handschoen te halen.

Toen moesten we nog 12 kuub stookhout zien te bemachtigen. Hoewel 'onze' houtboer vorig jaar nog vertrok met een zwaai, een lach en een vrolijk 'tot volgend jaar' moesten we toch op zoek naar een andere leverancier omdat Joël een paar maanden geleden totaal onverwacht overleed op slechts 44-jarige leeftijd. In eerste instantie was het niet helemaal duidelijk of zijn vriendin de business voort zou zetten, maar bij navraag bleek dat niet het geval, het is fysiek te zwaar voor een vrouw alleen. Ondanks haar verdriet had ze zich wel zorgen gemaakt over 'haar' klanten en ze beloofde een andere leverancier voor ons te zoeken. Binnen een week kwam ze met hem langs en werd er een offerte gemaakt. Hoewel deze leverancier aparte tarieven rekende voor hout en bezorging, kwam het totaalbedrag niet veel hoger uit dan in voorgaande jaren dus werd afgesproken dat hij de 12 kuub in twee ladingen zou bezorgen vóór eind september.

Vorige week vrijdag kwamen de eerste 6 kuub en afgelopen maandagochtend kwam de tweede lading. Je merkt dus dat je hier heel goed afspraken met Fransen kunt maken. Inmiddels hebben we alles naar ons houthok gebracht en opgestapeld. Hoewel de winter van ons gerust nog heel lang weg mag blijven: Wij zijn er klaar voor!

Pannetje van 'Ets'

Jam maken deed ik tot voor kort altijd in mijn hapjespan. Met de nog niet al te grote fruitoogsten ging dat prima. Alleen..... de tomatenoogst is dit jaar zo groot, dat de hapjespan gewoonweg te klein was. Er ging maximaal 1 1/2 kilo fruit in + 1 1/2 kilo suiker oftewel 3 à 4 potjes jam. Omdat de tomaten nu met 4 à 5 kilo per dag worden binnengedragen en ook de mispelstruik helemaal volhangt zodat we daar straks ook meer als 1 1/2 kilo vanaf zullen plukken werd het tijd om eens naar een 'echte' koperen jampan uit te kijken.

Ik had ze bij 'Ets' gezien voor een redelijke prijs. Nee, 'Ets' is niet de naam van een grote winkelketen, het is onze plaatselijke 'Winkel van Sinkel'. 'Ets' is de afkorting voor Etablisseblement en wordt gevolgd door de naam van de winkel. Je begrijpt dat het Frankrijk dus wemelt van de 'Etsen'. Onze 'Ets' heet dus officieel Etablissement Robert. Het is een zaak waar ze quincaillerie (ijzerwaren), tuingereedschap, zaaigoed, tractoronderdelen, kachels, witgoed en huishoudelijke artikelen verkopen. Niet altijd even goedkoop, maar wat ze verkopen is meestal wel van goede kwaliteit.

In deze pan past in totaal ongeveer 9 liter, dus 4 (1/2) kilo fruit + 4 (1/2) liter suiker. Dat zijn dus ca. 10 potjes jam. Zo schiet het tenminste een beetje op met die tomaten. Inmiddels is de eerste lading tomatenketchup en -jam in de nieuwe pan gemaakt. Mooi glimmen doet hij inmiddels niet meer, maar dat hoort erbij. Maar op de foto kunnen we nog zien hoe mooi  hij was...............

Feest in Chéronnac

Ieder dorp en stadje hier in de buurt heeft wel een jaarlijks terugkerend themafeest. Rochechouart met het fraaie kasteel en Les Salles Lavaugyon waar zich een kerk bevindt met oude muurschilderingen organiseren ieder jaar een Middeleeuws feest. Videix, dat beschikt over een strand bij een stuwmeer, organiseert een 'strandfeest met vuurwerk'. Chéronnac heeft echter niets van dat alles. De kerk is weliswaar oud maar vrij kaal, het kasteel is niet echt oud en bovendien particulier bezit en een strand hebben ze er ook niet. Tsja, wat moet je dan? Chéronnac heeft natuurlijk wel de bron van de Charente. Dus organiseren ze gewoon een feest met als thema "Van de bron naar de oester"! Een kar met oesters komt het dorp binnenrijden en daarna kan het feest beginnen. Begon het een aantal jaren geleden wat aarzelend met alleen de aanvoer van de oesters en daarna een kleine manifestatie bij de bron, inmiddels is het een tweedaags feest geworden met op zondag een streekmarkt en oude ambachten.

We zijn er dus afgelopen zondag maar eens naar toe gelopen om te kijken. We hebben nog nooit zoveel volk in het dorp gezien! Gelukkig zaten ze bijna allemaal te eten dus konden we wat sfeerplaatjes schieten van de markt waarna we weer op ons gemak naar huis zijn gewandeld.